Over trillingen en rillingen

Je hebt zo van die gesprekken die aan de ribben blijven plakken. Dat overkwam me midden juli 2024.

Ik zat met Gert te lunchen, met wie ik – op 4 dagen na – 15 jaar eerder een overeenkomst ondertekende voor de distributie van mijn printerdriver software. Vier maanden later zou hij printerfabrikant Ricoh verlaten voor een andere uitdaging. In die korte tijd wisten we een band te smeden. We wisten van minuut één wat we aan elkaar hadden.
We zaten op dezelfde golflengte.

Het gesprek evolueerde van ‘den business’, over de uitdagingen in de toekomst tot management-weetjes. Dat laatste deed ons op de duur filosoferen.

Het was niet alleen Gert die wel eens durft verder denken dan zijn neus lang is. Ik illustreerde met mijn uitgebreide lijst OneNote-notities.

Dezelfde avond nog mailde ik naar Gert om hem te bedanken. Niet alleen voor het fijne weerzien na al die jaren, maar ook voor het twee uur durend boeiend gesprek, dat op enkele bezoekjes van de kok na, een hoog niveau had.
In mijn e-mail nam ik ook een notitie op van een filosofische denkoefening die ik 2011 had gemaakt. Het was een summiere tekst met als titel ‘maatschappelijke trillingen’ die ik vanuit mijn OneNote kopieerde.

Ik ging ervan uit dat als Gert dezelfde avond nog mijn e-mail zou lezen en even zou denken over mijn toenmalige denkoefening, dat hij net als ik die avond niet direct in slaap zou vallen.
Mijn gesprek met Gert werd de aanzet om mijn beknopte notities meer uit te schrijven:

Ik vraag me al lang af of we aan de hand technologische kennis en wiskunde tot nieuwe inzichten zouden kunnen komen om ons lichaam en het leven beter te begrijpen…

Mijn algemeen uitgangspunt is de vaststelling dat er veel rondom ons met wiskunde kan beschreven worden.
Ik neem twee voorbeelden ter illustratie: de elektriciteitskabels die tussen twee palen hangen, kunnen volgens een hyperbolische cosinusfunctie worden beschreven en van sneeuwvlokjes weten we dat hun vorm een wiskundige fractal volgt.
Wiskunde lijkt me méér dan rekenen, maar ook een soort beschrijvende taal voor fysische vormen. Ook van voorwerpen die worden geworpen of vallen onder de invloed van de zwaartekracht is het geweten dat zij vaak de weg van een kwadratische vergelijkingen volgen.
Met wiskunde zijn we in staat om ook minder tastbare dingen als bewegingen te beschrijven.

Tijdens mijn opleiding ‘microprocessoren en teletechnieken’ waren elektromagnetische golven een onderwerp waaraan veel aandacht werd besteed.

Zo leerde ik destijds met wiskunde de vorm van een stralingsveld van een antenne te bepalen waarbij het aantal staafjes van de antenne en de afstand ertussen bepalend factoren waren. We berekenden ook tot hoever elektromagnetische golven zouden reiken.
Dankzij wiskunde kunnen we dus ook niet zichtbare vormen achterhalen. De golven an sich zijn al evenmin tastbaar maar toch met wiskunde te beschrijven.

Ik was al radioamateur vóór ik mijn hogere studies startte. Sindsdien boeien elektromagnetische golven me nog meer.

In de medische wetenschap is het gekend dat elk lichaamsdeel het vermogen heeft om elektromagnetische signalen uit te stralen, zij het in zeer beperkte mate. De sterkte van de signalen variëren per lichaamsdeel en hangen af van verschillende factoren zoals de elektrische eigenschappen van het weefsel, de bloeddoorstroming en de biologische activiteit zoals hartslag en hersenactiviteit.

Met meerdere elektroden op onze borst kan men in een ziekenhuis de werking van het hart controleren.  Het hart is als het ware een zender die een elektromagnetisch veld rond het hart genereert. Op de huid ontstaan vervolgens elektrische potentialen, waardoor we enigszins een vergelijking kunnen maken met een ontvangstantenne. De draadjes van de elektroden brengen de elektrische lading naar een toestel die een elektrocardiogram (ECG) van het hart maakt. We krijgen bijgevolg bij elke hartslag door het veranderende elektromagnetisch veld een beeld van het samentrekken van de hartspier.

Ook hersenen zenden elektromagnetische signalen uit als gevolg van neurologische activiteit. Ook hier meet men op verschillende plaatsen potentialen om er een elektro-encefalogram (EEG) mee te maken.

De algemene basis voor zenderactiviteit is beweging. Bij radiogolven zijn het elektronen in de materie van de antenne die aan het trillen worden gebracht door een wisselstroom. In ons lichaam zijn het ionen die in en uit onze cellen bewegen.

Als lichaamsdelen ook elektromagnetische golven produceren, dan moet we m.i. met wiskunde hun signaalvorm kunnen achterhalen, zo niet ze zelfs kunnen bijsturen.
De toestand van een orgaan kan misschien vastgesteld worden door analyses als: Heeft het signaal de goede vorm? Is het signaal sterk genoeg? Wisselen de elektrische potentialen voldoende snel? Kortom, zouden we met wiskunde kunnen achterhalen hoe goed of slecht een orgaan eraan toe is?
Zouden we eventueel een genezingsproces kunnen activeren door een curve, een functie, een vergelijking bij te sturen door een factor x, y… aan te passen?
Het grootste deel van de medische behandelingen is gebaseerd op farmacologie, het toedienen van  medicijnen, kortom chemie. Ik stel me dus de vraag of wiskunde op termijn een plaats zou kunnen krijgen naast farmacologie?

Dat mijn filosofische denkoefening in 2011 een utopie was kan ik aannemen, maar in 2024 staan we inmiddels veel verder.

Het onderzoek naar kwantumchips kan m.i. zorgen voor zo’n wiskundige doorbraak in de medische wereld.

In een artikel van 16 juli 2024 (als PDF-bestand) las ik dat het bedrijf Oxford Ionics een nieuwe methode heeft gevonden om atomen (ionen) vast te houden in een kleine ruimte door gebruik te maken van elektromagnetische velden.
Ze kunnen m.a.w. de golf producerende deeltjes in materie beheersen en aansturen!

Zo te lezen zet Microsoft ook positieve stappen voor het bouwen van kwantumchips, specifiek door een nieuwe “ruisonderdrukkende methode” toe te passen om qubits te meten. Qubits zijn de deeltjes die zowel een 1 als een 0 kunnen zijn en alles daar tussenin.
Ik interpreteer dat net zoals bij radiogolven het bouwen van filtertjes mogelijk moet zijn om bepaalde golven (van lichaamsdelen) door te laten en andere (ruis)golven te onderdrukken…

Het mag intussen duidelijk zijn dat ik organen tot zover spiegel aan elektronische componenten uit de hoogfrequent wereld om er vanuit een technische invalshoek over te kunnen nadenken.

Ik herinner me dat als twee golven worden gemengd in een mixer/een niet-lineair medium er nieuwe frequenties ontstaan die de sommatie en het verschil van de oorspronkelijke frequenties bevatten.

De vraag stelt zich dan, als we twee lichaamsdelen samen overwegen die elk een golf produceren, zou bijv. een ketting op de borst dan nieuwe (nadelige) golven kunnen veroorzaken? Het voorbeeld lijkt absurd, maar ik meen dat ‘iets’ de golven van de organen kan mixen en hierdoor andere golven kan produceren. Misschien raakt een zelfregelend systeem van het lichaam dan in de war.
De vraag houdt me ook bezig of ik naast de individuele organen en ook de combinatie ervan, zo ook technisch kan redeneren op het lichaam in zijn totaliteit…

Ik filosofeerde hierop verder…

Zou een volledig lichaam met al zijn geproduceerde golven ook als een zender of een ontvanger kunnen functioneren wat communiceren in twee richtingen mogelijk maakt?

Meer concreet, zou een levend lichaam ook een draaggolf kunnen produceren waarop informatie kan gemoduleerd worden die kan doorgegeven worden aan andere mensen?

In dit geval denk ik niet aan het genetisch doorgeven van eigenschappen. Ook niet aan het doorgeven van gewoontes, gedragingen of voorkeuren via culturele, sociale of omgevingsfactoren. Ik heb het dus niet over wat Stef Bos zingt in ‘Papa’ en waarin je hoort “ik lijk steeds meer op jou”.

Ik denk eerder aan zaken die onbewust kunnen opgepikt worden door derden.
We begeven ons hiermee in het domein van de parapsychologie of waar wetenschappelijke onzekerheid troef is. In dit domein heeft telepathie zijn focus op het over afstand (tele) overbrengen van gevoel of ervaring (pathos) tussen twee mensen zonder gebruik te maken van de klassieke zintuigen.

Door EEG-hersenscans weet men dat hersenen afhankelijk van de hersenactiviteit, verschillende golven produceren. Het frequentiebereik varieert van enkele trillingen per seconde tot 100 Hz. Ik laat de uitleg over Alpha en Beta golven e.d.m. over aan anderen.

Wat ik wel weet is dat lange radiogolven (LW), m.a.w. deze met een laag frequentiebereik (30 kHz tot 300 kHz), andere eigenschappen hebben dan VHF-golven (30 MHz tot 300 MHz).

Zo verspreiden VHF-radiogolven zich horizontaal en hebben ze als het ware oogcontact nodig tussen de zend- en ontvangstantenne.
Lange golven zijn daarentegen heel buigzaam en kunnen de aardbodem volgen over bergen en door zeeën. Ook gebouwen vormen geen hindernis, ze buigen zich er rond. De antennes van zender en ontvanger moeten elkaar dus niet kunnen zien. Wie ooit nog luisterde naar radio-uitzendingen op lange golf (LW) kan een mindere kwaliteit van de audio-informatie hebben ervaren, maar wel radiostations hebben gehoord uit héél verre landen. Dergelijke golven met een lage frequentie zijn uiterst geschikt om te communiceren over grote afstanden bij een relatief laag vermogen.

Het ligt voor de hand dat golven met nog lagere frequenties eveneens andere eigenschappen kunnen hebben. Alleen weten we het nog niet. Misschien hebben deze golven een uiterst klein vermogen nodig om grote afstanden te overbruggen.

Laat ons denken aan de 1 tot 100 Hz golven van de hersenen.
Zouden deze trillingen de draaggolf van ons lichaam kunnen zijn om informatie door te geven?
Misschien zijn deze golven wel de basis voor telepathie?

En hoe kunnen we een vergelijkende test bouwen? We zouden dan wel een zendantenne nodig hebben voor een golflengte van 3000 km! Voor een kwartgolf antenne is dat een draadje spannen van 750 km, van Koekelare tot in München!
En hoe werkt de tuner? Ik wil immers niet automatisch met mijn voelsprietjes afgestemd zijn op Kamala Harris. Trillingen zouden rillingen worden.
Ik meen echter dat het zal wachten zijn tot kwantumchips ionen-bewegingen kunnen nabootsen, zoals die in en uit cellen bewegen.
Kunnen wiskundige knobbels intussen simulaties maken? Ik wil graag weten wat er in de toekomst mogelijk is.

Hoe dan ook, ik denk dat een technologische benadering met de elektromagnetische golven van organen een nuttig onderzoekdomein is in de medische wereld. Er zijn beslist parallellen.

Gert, aan Maxwell kunnen we het niet meer vragen, ken jij nog jouw integralen en differentialen?

Nadien had ik nog een aanvullend gesprek met Philip Sioen.

Aanvulling met nieuw verschenen artikelen, die passen in de context van dit artikel… nuttig om te lezen:

11/08/2024 – Zenuwvezels in de hersenen kunnen mogelijk quantumverstrengeling opwekken – (PDF)
14/09/2024 – Fractalen: mooi, verdomd moeilijk en steeds nuttiger – (PDF)
26/10/2024 – DNA-schakelaars kunnen genen heel precies aan en uitzetten in organen – (PDF)
13/12/2024 – Wetenschappers ontdekken nieuwe vorm van magnetisme – (PDF)
11/03/2025 – Nieuwe methode om elektronen in beweging te observeren – (PDF)
13/05/2025 – Doorbraak in kwantumzwaartekracht – ‘theorie van alles’ dichterbij – (PDF)